Artykuły oznaczone ‘psychoterapia warszawa’
Psychoterapia faktycznie jest kosztowna. W Warszawie miesięczny koszt prywatnej psychoterapii może wahać się od 320 zł do 1600 zł. W zależności od podejścia terapeutycznego, w którym pracuje terapeuta, spotkania, tzw. sesje, mogą odbywać się raz w tygodniu do 4 razy w tygodniu – im więcej sesji tym koszt terapii oczywiście wyższy. Ceny wahają się także ze względu na
staż i doświadczenie terapeuty, zdobyte certyfikaty, lokalizację jego usług. Zapewne terapeuci, którzy zdecydowali się na przedstawienie swojej osoby w mediach mają – ze względu na większe zainteresowanie ich usługami – wyższe stawki.
Publiczna służba zdrowia oferuje rzetelną pomoc w niektórych problemach, np. w leczeniu uzależnień, w pomocy dzieciom i młodzieży, w leczeniu zaburzeń odżywiania czy chorób psychosomatycznych. Są w Polsce także dobre bezpłatne
ośrodki pracujące z rodzinami. W Warszawie, publiczne Centrum Psychoterapii przy ul. Dolnej proponuje profesjonalną krótkoterminową pomoc w grupie terapeutycznej. Część ośrodków pracujących jako fundacje ma czasem możliwości prowadzenia
psychoterapii grupowej, finansowanej ze swoich środków. Ale oferty długoterminowej bezpłatnej psychoterapii indywidualnej w państwowych ośrodkach chyba w ogóle nie ma. Niestety! Niestety, ponieważ wielu z nas, terapeutów spotyka osoby,
którym pomoc psychologiczna jest bardzo potrzebna a nie są w stanie w tym momencie życia za nią zapłacić. Terapeuta w gabinecie prywatnym jest wtedy w trudnej sytuacji, ponieważ ma niewielkie możliwości pomocy takim osobom, najczęściej daje wsparcie i pomaga szukać miejsc, do których można Ją odesłać.
Nasi klienci decydują się na prywatną pomoc z różnych powodów, najczęściej trafiają do nas z polecenia więc decydują się na ten
wydatek ufając, że to dobra inwestycja, że „idą w dobre ręce”. Inni po prostu uważają, że prywatna psychoterapia gwarantuje lepszy poziom usługi, w lepszych warunkach, z lepiej przygotowanym terapeutą. To ostatnie często jest prawdą,
choć znamy wielu świetnie przygotowanych do zawodu, dobrych terapeutów pracujących w państwowych ośrodkach, tyle, że dostęp do nich jest bardzo ograniczony. Część osób przychodzi po krótkoterminową pomoc, na kilka – kilkanaście spotkań, które wystarczają by uporać się z chwilowym kryzysem. Nie zakładają zatem, że ponoszenie tego kosztu będzie się wydłużać i często
faktycznie tak bywa. Są również osoby, które przychodzą do nas ponieważ nie mogą czekać na miejsce w publicznym ośrodku, potrzebują pomocy natychmiast.
Skąd środki na psychoterapię? Wiele osób szuka możliwości wygospodarowania pieniędzy na psychoterapię przesuwając w budżecie swoje wydatki, rozwijają w pracy psychoterapeutycznej swoje możliwości gospodarowania pieniędzmi albo szukają oferty prywatnych ubezpieczycieli. Niektóre firmy ubezpieczeniowe refinansują nawet 80% kosztów prywatnej psychoterapii. Czasem wymogiem jest korzystanie z zakontraktowanego gabinetu czy ośrodka ale nie zawsze.
Pocieszająca jest w tej sytuacji często słyszana przez terapeutów refleksja kończących terapię klientów, że decyzja o psychoterapii okazała się być bardzo ważną dla ich życia, a wydane na nią pieniądze były inwestycją w siebie i w swój rozwój.
Psychoterapia – Warszawa: kontakt SENSUM 506-666-777
Kim jest dobry psycholog? A właściwie dobry psychoterapeuta?
Oddać się w „dobre ręce” to w naszym zawodzie ważna kwestia. Stomatologa szukamy często wśród znajomych, tak jak i fryzjera, tym bardziej więc zapewne do delikatnych spraw osobistych chcielibyśmy mieć zaufaną osobę. Psychoterapeuta, któremu powierzamy nasze osobiste sprawy powinien być profesjonalistą. Po czym to poznać? O co pytać ?
Dobry psychoterapeuta to osoba przede wszystkim dojrzała osobowościowo, dorosła, znająca siebie. Dziś wymagana jest od psychoterapeutów długotrwała praca nad sobą we własnej psychoterapii, można o to zapytać terapeutę wprost. Dobry psychoterapeuta to również osoba, która posiada stosowne wykształcenie – magisterskie i zawodowe. Psychoterapeutami są najczęściej psycholodzy i lekarze psychiatrzy, ale także socjolodzy, filozofowie, absolwenci pedagogiki, resocjalizacji czy pielęgniarstwa. Etycznym warunkiem wykonywania zawodu psychoterapeuty jest ukończenie szkolenia zawodowego, najczęściej czteroletniego, które kończy się uzyskaniem dyplomu psychoterapeuty. O to również mozna pytać terapeutę wprost.
Dobry psychoterapeuta to także osoba, która pracuje pod superwizją. Superwizja jest metodą uczenia się zawodu pod okiem doświadczonego psychoterapeuty; w większych ośrodkach terapeutycznych czasami tę funkcję pełnią spotkania zespołu terapeutów. Superwizja dla odpowiedzialnego psychoterapeuty jest „zaworem bezpieczeństwa” - nad jego pracą czuwa ktoś bardziej doświadczony, kto sprawdza na bieżąco wiedzę, przygotowanie do zawodu oraz kondycję emocjonalną terapeuty, śledzi jego rozwój zawodowy i osobisty. O to także można pytać terapeutę.
Dobry psychoterapeuta stale poszerza swoje kwalifikacje zawodowe i osobiste uczestnicząc w szkoleniach, warsztatach czy konferencjach.
Wreszcie, najogólniej mówiąc, profesjonalista w tym zawodzie respektuje i przestrzega kodeksu zasad etyki zawodowej. Kodekst etyczny psychoterapeuty można zaleźć na stronach Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. http://www.sekcjapsychoterapii.pl/
Psychoterapia – Warszawa: kontakt SENSUM 506-666-777
Do gabinetu psychoterapeuty najczęściej sprowadza człowieka cierpienie. Wyrażać się ono może w przeróżnych objawach, w obszarze przeżyć lub w bólach organizmu, na które nie ma lekarstwa albo uzasadnienia medycznego. W psychologii zakłada się, że życie przynoszące udrękę jest konsekwencją kombinacji niekorzystnych doświadczeń człowieka, znaczeń, jakich im nadawał i nadaje oraz biologicznemu wyposażeniu, które tworzy podstawy reagowania na wszystkie wydarzenia życia. Niekorzystne dla rozwoju doświadczenia, nawet te, których znaczenie wyblakło po wielu latach albo wymknęły się całkiem pamięci, tworzą bariery utrudniające, a czasem niemal uniemożliwiające wpływ na swoje życie, ograniczają świadome i zgodne z wolą decydowanie o sobie, wywołują niezrozumiałe dla siebie stany i zachowania. Humanistyczne podejście w psychoterapii opisuje przyczyny tych trudności w kategoriach przeszkód w procesie rozwoju osobowości a terapię można więc określać jako ponowne tworzenie warunków do rozwoju osobistego albo rozwoju osobowości.
Symbolicznie można by te warunki przedstawić jako przestrzeń, troska i światło.
Przestrzeń oznacza uważność i ciekawość terapeuty na wszystko, co wnosi człowiek, który przyszedł po pomoc. Terapeuta jest ciekaw Jego punktu widzenia, chce zobaczyć wydarzenia i sprawy tak, jak ta osoba je widzi, pyta o uczucia z nimi związane, o myśli, o zdanie lub poglądy. W praktyce terapeuta pomaga zastanawiać się, przyglądać się sobie, swojemu samopoczuciu w omawianej sprawie czy sytuacji, uświadamiać sobie czego klient by chciał, do czego czuje się zmuszony, jakby to miało wyglądać, jak można by to inaczej rozwiązać, zachować się, co to znaczyło dla klienta, jakie budziło emocje i myśli o sobie i sytuacji. Dla terapeuty dawanie klientowi miejsca czy przestrzeni jest czasem uważnego słuchania, pogłębiania swojej wiedzy i rozumienia klienta, to czas na ciekawość, na poznawanie osoby, która przed nim siedzi.
Troska terapeuty wyraża się wrażliwością, uważnością, życzliwością i dbałością o dobro klienta. Opiera się na chęci i woli terapeuty do wspomagania rozwoju osobistego klienta, rozwoju Jego świadomości siebie, rozumienia siebie, poznawania siebie. Psychoterapeucie zależy na dobrostanie klienta, wspomaga i wspiera wszystkie procesy służące budowaniu siebie. Życzliwość wyraża się postawą nie oceniania zachowań, decyzji i przeżyć osoby, którą rozmawia – przyjmuje całość doświadczenia klienta jako uzasadniony w Jego świecie, aktualny sposób radzenia sobie z trudnościami życia. W myśl zasady, że gdyby człowiek ten mógł lepiej urządzić swój świat, z pewnością by to zrobił.
Światło to poszerzanie perspektywy. W prostym mechanizmie – tak jak z tylnymi lampami auta. Awarię przedniej lampy można zauważyć na przykład wjeżdżając do garażu, ale o tylnej musi powiedzieć inny człowiek, samemu, bez specjalnych zabiegów, nie sposób to zauważyć. Oświetlanie to też wydobywanie doświadczenia trudnego do zniesienia samemu. Umysł ludzki w naturalny sposób chroni człowieka przed dopuszczaniem do świadomości uczuć i myśli, które za bardzo zakłóciłyby Jego równowagę wewnętrzną, gdyby zetknął się z nimi sam na sam. Trzyma je za zamkniętymi drzwiami, przy zgaszonym świetle. Jak dzieci boimy się ciemnych pokoi i tego, co może tam być, ale wystarczy zapalić światło, byśmy poczuli się pewniej! Terapeuta powoli, w tempie klienta uchyla te drzwi i pomału wpuszcza światło. Za zamkniętymi drzwiami kryją się przeżycia i wspomnienia samotnego wytrzymywania bólu wstydu, strachu, złości, smutku.
Światło to też ciepło współodczuwania, współprzeżywania, bezpieczeństwa wynikającego z doświadczania żywej obecności innej osoby. Nie jesteśmy sami ze swoim bólem, jesteśmy podobni innym ludziom.
Przestrzeń, troska i światło to wartości umożliwiające rozwój. Ich brak w dorastaniu człowieka powoduje zahamowania, zastoje lub zatrzymanie procesu wzrostu w pewnych obszarach osobowości. Psychoterapia jest sytuacją laboratoryjną, w tym sensie nienaturalną, a jednak, jak w szklarni, umożliwiającą dalszy wzrost i rozwój.
Psychoterapia – Warszawa: kontakt SENSUM 506-666-777