Artykuły oznaczone ‘psycholog warszawa’
SZTUKA RELAKSU
Więcej o treningu : .http://pomoc-psycholog.pl/blog/category/oferta/
CENA KARNETU:
320 zł (4 spotkania weekendowe, każde trwające 2 godziny)
TERMINY:
18.02-19.02 i 25.02-26.02. 2012r, godzina 10:00-12:00
03.03-04.03 i 10.03-11.03. 2012r, godzina 10:00-12:00
14.04-15.04 i 21.04-22.04 2012r, godzina 10:00-12:00
ZAPISY: Osoby zainteresowane prosimy o kontakt pod nr tel. 506-666-777 lub mailem: gabinet@pomoc-psycholog.pl. Obowiązuje kolejność zgłoszeń i wpłat.
PŁATNOŚĆ: Po telefonicznym lub mailowym zgłoszeniu, zaliczkę w wysokości 30% kwoty, czyli 96 zł należy wpłacić na konto:
Deep Sp. z o.o. S.A.
nr: 73 1240 1095 1111 0000 0344 1213 .
Pozostałą kwotę w gotówce należy wpłacić w dniu treningu osobie prowadzącej.
UWAGA: Uczestnictwo wraz z wpłatą można wycofać do tygodnia przed zajęciami. Po tym terminie wpłata przepada bez możliwości przeniesienia jej na inny termin.
Należy zabrać ze sobą:
•wygodny strój do ćwiczeń
• skarpety
• karimatę
*Dla osób, które z jakiś przyczyn nie mogą skorzystać z tej formy zajęć, możliwa jest realizacja takiego programu w trakcie indywidualnych spotkań (koszt jednej indywidualnej sesji- 60 min 100 zł).
Psychoterapia faktycznie jest kosztowna. W Warszawie miesięczny koszt prywatnej psychoterapii może wahać się od 320 zł do 1600 zł. W zależności od podejścia terapeutycznego, w którym pracuje terapeuta, spotkania, tzw. sesje, mogą odbywać się raz w tygodniu do 4 razy w tygodniu – im więcej sesji tym koszt terapii oczywiście wyższy. Ceny wahają się także ze względu na
staż i doświadczenie terapeuty, zdobyte certyfikaty, lokalizację jego usług. Zapewne terapeuci, którzy zdecydowali się na przedstawienie swojej osoby w mediach mają – ze względu na większe zainteresowanie ich usługami – wyższe stawki.
Publiczna służba zdrowia oferuje rzetelną pomoc w niektórych problemach, np. w leczeniu uzależnień, w pomocy dzieciom i młodzieży, w leczeniu zaburzeń odżywiania czy chorób psychosomatycznych. Są w Polsce także dobre bezpłatne
ośrodki pracujące z rodzinami. W Warszawie, publiczne Centrum Psychoterapii przy ul. Dolnej proponuje profesjonalną krótkoterminową pomoc w grupie terapeutycznej. Część ośrodków pracujących jako fundacje ma czasem możliwości prowadzenia
psychoterapii grupowej, finansowanej ze swoich środków. Ale oferty długoterminowej bezpłatnej psychoterapii indywidualnej w państwowych ośrodkach chyba w ogóle nie ma. Niestety! Niestety, ponieważ wielu z nas, terapeutów spotyka osoby,
którym pomoc psychologiczna jest bardzo potrzebna a nie są w stanie w tym momencie życia za nią zapłacić. Terapeuta w gabinecie prywatnym jest wtedy w trudnej sytuacji, ponieważ ma niewielkie możliwości pomocy takim osobom, najczęściej daje wsparcie i pomaga szukać miejsc, do których można Ją odesłać.
Nasi klienci decydują się na prywatną pomoc z różnych powodów, najczęściej trafiają do nas z polecenia więc decydują się na ten
wydatek ufając, że to dobra inwestycja, że „idą w dobre ręce”. Inni po prostu uważają, że prywatna psychoterapia gwarantuje lepszy poziom usługi, w lepszych warunkach, z lepiej przygotowanym terapeutą. To ostatnie często jest prawdą,
choć znamy wielu świetnie przygotowanych do zawodu, dobrych terapeutów pracujących w państwowych ośrodkach, tyle, że dostęp do nich jest bardzo ograniczony. Część osób przychodzi po krótkoterminową pomoc, na kilka – kilkanaście spotkań, które wystarczają by uporać się z chwilowym kryzysem. Nie zakładają zatem, że ponoszenie tego kosztu będzie się wydłużać i często
faktycznie tak bywa. Są również osoby, które przychodzą do nas ponieważ nie mogą czekać na miejsce w publicznym ośrodku, potrzebują pomocy natychmiast.
Skąd środki na psychoterapię? Wiele osób szuka możliwości wygospodarowania pieniędzy na psychoterapię przesuwając w budżecie swoje wydatki, rozwijają w pracy psychoterapeutycznej swoje możliwości gospodarowania pieniędzmi albo szukają oferty prywatnych ubezpieczycieli. Niektóre firmy ubezpieczeniowe refinansują nawet 80% kosztów prywatnej psychoterapii. Czasem wymogiem jest korzystanie z zakontraktowanego gabinetu czy ośrodka ale nie zawsze.
Pocieszająca jest w tej sytuacji często słyszana przez terapeutów refleksja kończących terapię klientów, że decyzja o psychoterapii okazała się być bardzo ważną dla ich życia, a wydane na nią pieniądze były inwestycją w siebie i w swój rozwój.
Psychoterapia – Warszawa: kontakt SENSUM 506-666-777
Można ją rozważać na wiele różnych sposobów, ale dwa najbliższe jej opisy w obszarze naszej psychoterapeutycznej pracy dotyczą egzystencjalnego i społecznego aspektu samotności.
W sensie egzystencjalnym człowiek jest sam, sam musi powalczyć o pojawienie się na świecie i nie zabiera nikogo ze sobą gdy z tego świata schodzi. To budząca lęk świadomość, szczególnie pewnie dla osób borykających się z problemem nadmiernej zależności i polegania na innych. Osoby wierzące mogą kłócić się z ideą samotności egzystencjalnej, dla nich – w sensie duchowym być może tego rodzaju samotność nie ma miejsca. W obszarze duchowym terapeuci bez względu na ich przekonania religijne starają się pomóc klientom w określeniu znaczenia wiary w ich systemie wartości, rozwijać umiejętności opierania się na tych wartościach w codziennym życiu. Niewiele tu mamy do zrobienia; często duchowni służą swoją wiedzą i doświadczeniem lepiej niż terapeuci.
Inaczej z samotnością w sensie społecznym – to domena terapeutów, to ta część życia człowieka, w której terapia może w dużym stopniu pomóc. Warunkiem podjęcia pracy nad relacjami społecznymi jest właściwie tylko zdolność do zaufania drugiemu człowiekowi. Klient musi przyjść do terapeuty. Jego życiowe doświadczenie musi pozwolić Mu na niewielkie choć zaufanie. Musi podjąć to ryzyko.
Najgłębsza samotność w jej społecznym sensie polega na braku doświadczenia choćby jednej bliskiej więzi z drugim człowiekiem. Brak tego doświadczenia wiąże się najczęściej z bardzo trudną historią relacji z najbliższymi a jej dotkliwym skutkiem jest brak zaufania do innych ludzi. „Nie ufam” oznacza: „spodziewam się skrzywdzenia, boję się, że zostanę zraniony”. Osoby takie mogą racjonalizować ten lęk przed zranieniem wrogimi przekonaniami na temat innych: widzą innych jako takich, którzy w najlepszym razie nie znają się na niczym albo wykorzystują, uważają, że inni czekają tylko na okazję do oszukania albo obśmiania Go, skrytykowania albo skrzywdzenia. Lęk może budzić złość, więc to, co okazują na zewnątrz to często właśnie złość czy wrogość. Na taką postawę – nieuzasadnionej podejrzliwości lub wrogości – inni reagują nieufnością, zdystansowaniem się lub także wrogością. I koło się domyka – w ten sposób takie osoby nieustannie potwierdzają swoje przekonania, kolejne i kolejne doświadczenia z innymi ludźmi są dla nich nieprzyjemne lub bolesne.
Samodzielnie niezwykle trudno jest wyjść z takiego trybu czy schematu relacji z innymi. Znajomi najczęściej nie wytrzymują nieustannej złości, złośliwości lub niespójności w zachowaniach względem nich (niespójność taka objawia się zmieniającym się zachowaniem, raz uprzejmym, raz odpychającym bez widocznej przyczyny) i odsuwają się zranieni, dotknięci lub oburzeni
nieprzyjemnym potraktowaniem.
Co mógłby zatem innego niż otoczenie wnieść dobry, pracujący zgodnie z etyką zawodową terapeuta? Otóż po pierwsze, terapeuta nie ma żadnego emocjonalnego interesu w relacjach z klientami prócz tego, by wiodło się jego klientowi coraz lepiej, by rozwijał swoje kompetencje, sięgał po zasoby i znajdywał nowe sposoby rozwiązywania problemów. Nie zamierza Go zatrzymać przy
sobie kosztem Jego rozwoju, nie planuje Go oczarować albo udręczyć czy wykorzystać. Po drugie, etyczny terapeuta jest dość dobrze zintegrowaną wewnętrznie osobą, z jasnymi, mocnymi granicami, by nie brać zachowań, reakcji „nieufnego i sprawdzającego” klienta osobiście, nie poczuje się dotknięty czy zraniony albo powstrzyma się od reakcji obronnej. Po trzecie wreszcie, terapeuta ma wrażliwość, wiedzę i umiejętności by większość reakcji klienta rozumieć w kontekście indywidualnej historii tej osoby i użyć tego doświadczenia dla dobra i rozwoju klienta. Taka postawa, akceptująca trudności klienta, każdą
Jego reakcję czy zachowanie wobec siebie i innych, empatyczna i wrażliwa na przeżycia tej osoby umożliwiają przełamanie, przerwanie błędnego koła Jego doświadczeń. Pojawia się szansa na zbudowanie pierwszej, dobrej relacji. Jedno pozytywne doświadczenie z drugim człowiekiem może zmienić „krajobraz” otoczenia, otworzyć możliwości budowania kolejnych, wartościowych i dobrych relacji z innymi ludźmi. I wreszcie wyjść z samotności.
Kim jest dobry psycholog? A właściwie dobry psychoterapeuta?
Oddać się w „dobre ręce” to w naszym zawodzie ważna kwestia. Stomatologa szukamy często wśród znajomych, tak jak i fryzjera, tym bardziej więc zapewne do delikatnych spraw osobistych chcielibyśmy mieć zaufaną osobę. Psychoterapeuta, któremu powierzamy nasze osobiste sprawy powinien być profesjonalistą. Po czym to poznać? O co pytać ?
Dobry psychoterapeuta to osoba przede wszystkim dojrzała osobowościowo, dorosła, znająca siebie. Dziś wymagana jest od psychoterapeutów długotrwała praca nad sobą we własnej psychoterapii, można o to zapytać terapeutę wprost. Dobry psychoterapeuta to również osoba, która posiada stosowne wykształcenie – magisterskie i zawodowe. Psychoterapeutami są najczęściej psycholodzy i lekarze psychiatrzy, ale także socjolodzy, filozofowie, absolwenci pedagogiki, resocjalizacji czy pielęgniarstwa. Etycznym warunkiem wykonywania zawodu psychoterapeuty jest ukończenie szkolenia zawodowego, najczęściej czteroletniego, które kończy się uzyskaniem dyplomu psychoterapeuty. O to również mozna pytać terapeutę wprost.
Dobry psychoterapeuta to także osoba, która pracuje pod superwizją. Superwizja jest metodą uczenia się zawodu pod okiem doświadczonego psychoterapeuty; w większych ośrodkach terapeutycznych czasami tę funkcję pełnią spotkania zespołu terapeutów. Superwizja dla odpowiedzialnego psychoterapeuty jest „zaworem bezpieczeństwa” - nad jego pracą czuwa ktoś bardziej doświadczony, kto sprawdza na bieżąco wiedzę, przygotowanie do zawodu oraz kondycję emocjonalną terapeuty, śledzi jego rozwój zawodowy i osobisty. O to także można pytać terapeutę.
Dobry psychoterapeuta stale poszerza swoje kwalifikacje zawodowe i osobiste uczestnicząc w szkoleniach, warsztatach czy konferencjach.
Wreszcie, najogólniej mówiąc, profesjonalista w tym zawodzie respektuje i przestrzega kodeksu zasad etyki zawodowej. Kodekst etyczny psychoterapeuty można zaleźć na stronach Sekcji Psychoterapii Polskiego Towarzystwa Psychologicznego. http://www.sekcjapsychoterapii.pl/
Psychoterapia – Warszawa: kontakt SENSUM 506-666-777